De verdwenen Jozef

Allereerst de vertaling. Als je het Engels machtig bent, lees deze titel dan in het Engels. Niet alleen treffen we in dit boek de gebruikelijke "om twee uur 's ochtends"-zonde aan, ook schijnt de vertaler niet te begrijpen dat "with what" vertaald moet worden met "waarmee" in plaats van "met wat". Er zijn bepaalde contexten waarin het tweede de voorkeur geniet, maar niet standaard. Natuurlijk, "met wat" is letterlijk de vertaling en we begrijpen wat er bedoeld wordt, maar de stap naar natuurlijk Nederlands wordt niet gezet. En dat is een probleem in het hele boek. Er ontstaan in het Nederlands ook hier en daar ambiguïteiten die er in het Engels niet waren, en dat moet je als vertaler voorkomen. Daarnaast hoor je ook de spellingsregels van het Nederlands te kennen. Erg jammer, en de slechte vertaling heeft het lezen zeer in de weg gestaan.

Dat gezegd hebbende ben ik ook niet gecharmeerd van het verhaal en de schrijfstijl van George. Ik hoef niet anderhalve pagina te lezen over hoe iemand het bedorven voedsel uit de koelkast weggooit. Ook vind ik het gezever over het al dan niet adopteren van een kind of het al dan niet samenwonen gewoon niet interessant. De karakters leven te weinig om hier sympathie voor op te brengen. En iedere keer neemt dit gezever meerdere bladzijdes in beslag, waardoor het verhaal weer stokt. Het werd hierdoor voor mij een karwei om het uit te lezen, en ik weet niet eens of ik wel blij ben dat ik dat heb gedaan.

Verder is het van belang om op te merken dat er een brute scène met zwaar seksueel geweld plaatsvindt. George behandelt dit goed, maar als twee politiemensen het slachtoffer aantreffen en merken dat ze gewond is en zich ervan af probeert te maken met smoezen, dan gaan ze gewoon op hun dooie akkertje bewijs zitten zoeken. Dit is werkelijk bizar.

Daarnaast is er nog een heel groot probleem met het plot: waterscheerling en pastinaak groeien op totaal verschillende plekken. Dit wordt niet één keer opgemerkt in het hele boek, wat alleen maar gedaan lijkt omdat anders overduidelijk is dat de rechter oorspronkelijk een blunder had begaan. In dit geval was het echter de schrijver.

Het leukste karakter vond ik nog het tienermeisje dat zwanger wilde worden. De politiemensen stoorden me eigenlijk allemaal, en ook het gezeur over hoe erg van adel de inspecteur wel niet is, dus voor mij geen andere Thomas Lynleydetective meer.